mgr inż. arch. LUIZA ANYSZKA
Wychowałam się w domu, w którym się żyło. Pamiętam drewniany parkiet - porysowany przez koleżanki mamy, tańczące na nim w obcasach. Kamienny blat - z plamami po czerwonym winie i śladami po krojeniu warzyw. Parapety, przy których rozmawiano tak długo, aż wypalił się do końca wosk ze świec.
Nazywam się Luiza Anyszka i jestem architektem. Projektowaniem zajęłam się już w czasie studiów na Politechnice Warszawskiej - najpierw był staż, a potem praca w biurach architektonicznych w Polsce (Bed&Breakfast, HRA Architekci, Colombe) i Wielkiej Brytanii (HÁM Interiors).
Od 2018 roku specjalizuję się we wnętrzach mieszkań w przedwojennych kamienicach i zabytkowych domach. Takich, które noszą ślady zapisanych przez lata historii. Projektując je współcześnie - zamiast przykrywać je warstwą świeżej farby, wolę zetrzeć z nich kurz.
Mój twórczy manifest
Historia
Kocham projektować stare wnętrza. Uwielbiam antyki znalezione na targach staroci. Doceniam rzeczy odziedziczone po przodkach. One już noszą w sobie wspomnienia. Zapraszają do dopisania swojej historii. Kocham patynę na mosiądzu, wytarte progi i stare okucia, bo pokazują, że ktoś tu naprawdę żył. W dobrze zaprojektowanym domu historie piszą się same.
Kamień & drewno
Uwielbiam rysy na drewnianym parkiecie - wytańcz na nim swoje ślady.
Zachowuję kamienny blat z ukruszonym rogiem - ugnieć na nim ciasto, rozlej wino i rozstaw gary.
Ratuję drewniane okna z konserwatorem zabytków - zachowaj klimat przedwojennego budynku.
Pełnia codzienności
Gdy kuchnia w niedzielę pachnie szarlotką stygnącą na kamiennym parapecie. Gdy jesz kolację z rodziną, rozmawiając przy wielkim dębowym stole, nie przejmując się śladami od szklanek, bo ważniejsi są Ci dookoła. Gdy do rana tańczysz z koleżankami w obcasach na parkiecie. Gdy cieszysz się chwilą. Gdy czujesz, że wszystko jest na swoim miejscu. I że to jest Twoje miejsce.
Co kocham we wnętrzach?
Gdy jestem we wnętrzu w przedwojennej kamienicy, starym domu z ogrodem, niszczejącym pałacyku - mam wrażenie, że przenoszę się w czasie.
Czuję, jakbym miała coś wspólnego z przeszłością, starą Anglią z XVIII wieku albo dwudziestoleciem międzywojennym w Polsce. Nowoczesne budynki i biało-szare meble nie wzbudzają we mnie uczuć. A ja lubię, gdy architektura i design sprawiają, że pojawia się wzruszenie, uśmiech, tęsknota.
A więc, jeśli też widzisz wartość w tym, co stare i unikalne, wolisz naprawiać zamiast wymieniać,
a w domu cenisz sobie przytulność, użyteczność oraz spokój - zacznijmy współpracę.
